Reisverslag 2

Hallo allemaal,
Hier Burundi weer aan-op de lijn. Het weer is wat minder, maar dat is helemaal niet erg. De laatste twee avonden moest er een vest aan te pas komen, maar we leven dan ook de hele dag buiten. Ook ´s avonds. Dan leggen we een kaartje, hartenjagen of jokeren, want televisie hebben we niet. Als het goed is, zit er een bij de verhuis en of die hier werkt zoals wij zouden willen is nog maar een vraag. Overigens, als het goed is, landt de verhuis met huisraad hier vanavond. Wanneer de spullen ingeklaard zijn, krijgen wij deze en hopelijk duurt dat niet te lang. Volgens de ambassadeur enkele dagen.
Over de ambassadeur gesproken. Gisteren heb ik met haar kennis gemaakt. Zij had mij uitgenodigd voor de lunch. Bleek een heerlijk diner te zijn. Samen met Daphne Lodder (van Buitenlandse Zaken) en Dick hebben we heerlijk gegeten en een aangenaam gesprek gevoerd. Ik heb haar verteld van de inzameling tijdens mijn afscheidsreceptie en zij had wel leuke ideeën. Ook de Nederlandse ambassade ondersteunt diverse projecten in Burundi en zij is bereid te adviseren. Aan het eind van het gesprek nodigde ze ons uit voor de ´klompenbar´. Iedere twee maanden trakteert zij de in Burundi verblijvende Nederlanders op een borreltje en zij noemt dat de ´klompenbar´. Op het einde van de zomer verlaat zij Burundi, maar weet tot nu toe niet waarheen ze dan gaat. Wel jammer vind ik, want het is een heel aardig mens en volgens Dick ook een heel kundig iemand, die Frans spreekt alsof het Nederlands is. Om jaloers op te zijn.
Over Frans spreken gesproken. Ik zit nog niet op Franse les. De persoon die dat regelt, heeft momenteel verlof. Ik oefen wel thuis met het boekje, dat ik van Corrie heb gekregen. Ook om me heen hoor ik heel veel Frans en daar steek je toch wel wat van op. Maar als ik het zelf wil spreken, valt het erg tegen.
Wel ben ik afgelopen maandag begonnen met sporten. Deze week is het voornemen drie keer te gaan en als de spieren het toelaten, ga ik volgende week vier keer. Tijdens de rit naar huis kan ik uitzweten, want het water gutst uit mijn poriën. Thuis gekomen het zwembad in om nog even te zwemmen. Ik kan jullie zeggen, ik voel weer spieren, die ik lang niet gevoeld heb!! En of jullie mij straks nog terug kennen, is ook maar de vraag!!!
Afgelopen zaterdag hebben we weer een mooie tocht gemaakt. Eerst hebben we de steen van Livingstone, de Engelse ontdekkingsreiziger, gezocht. Aanvankelijk konden we hem niet vinden. Dick zag een man in een kostuum lopen (en dat valt hier op) en dacht die spreekt wel Frans en kan ons wel helpen. En ja, inderdaad, hij sprak Frans maar met een enorm accent heeft hij ons de juiste weg gewezen. Wij vonden de steen achter een klein inlands dorpje en uit alle hoeken en steegjes kwamen kinderen aangerend om naar ons `muzungoes` te kijken. We hebben kleine stiften, meegegeven door de Jolanda´s, uitgedeeld en dat vonden ze geweldig. Of zij er wat met kunnen doen is voor mij nog een vraag. Ze waren zo arm als job en of zij naar school gaan en papier hebben betwijfel ik. Bijgaande foto´s spreken voor zich.
Daarna zijn we nijlpaarden en krokodillen gaan zoeken. Aan een Nederlands stel hadden we gevraagd hoe daar te komen, maar de opgegeven route bleek niet helemaal te kloppen. Vroeg Dick op een asfaltweg aan een passant Waar zijn hier de krokodillen. En dan in het Nederlands. Die man keek of hij water zag branden. Maar ook in het Frans verstond hij ons niet. Hij sprak alleen Zwahili en dat kennen wij niet. Maar ondanks het feit dat we deze keer geen nijlpaarden en krokodillen hebben gevonden, hebben we een fantastische rit gemaakt het binnenland in. De echte Afrikaanse leefwijze, dorpjes, riviertje waarin de kindjes speelden en de mama´s die de was in er in deden, gezien. Het weggetje werd een paadje en het paadje werd uiteindelijk zo smal dat er alleen een fietser over kon rijden. Na eerst een stuk achteruit te hebben gereden en na diverse keren steken op dat smalle pad, omgekeerd en teruggereden. De kindjes van zagen ons aan de andere kant van het riviertje weer terugkomen. Zij wisten natuurlijk dat je met een auto niet ver zou komen en zij wachtten ons weer op. Weer werden we toegeroepen muzungoe, muzungoe!!! Deze keer ook daar wat stiften uitgedeeld aan die uitzinnig enthousiaste kindertjes. Geweldig om mee te mogen maken. Wat een belevenissen.
Op de terugweg zijn we langs een politieschool gereden, die door Nederland gefinancierd is. Er was iets te doen en Dick vroeg aan één van de collega´s of ik een foto van het gebouw mocht maken. Dat was goed. Maar toen ik ook wat politiestudenten op de foto wilde zetten (eerst netjes gevraagd natuurlijk) wilde men dat niet. Dus niet gedaan, maar wel een politievrachtwagen op de plaat vastgelegd.
´s Avonds kwam ons adoptie gezinnetje eten en zij zouden het weekeinde bij ons blijven logeren. Mama Julie is twee nachten blijven slapen en tot onze verbazing deelde Julie, de dochter, de volgende dag mee dat ze twee weken blijft. Wisten wij niets van. Maar geen probleem ruimte genoeg en een mond meer of minder vullen maakt niet uit.
Jullie zijn weer een beetje bijgepraat en ik hoop volgende keer te kunnen melden dat de meubels en verdere huisraad zijn aangekomen.
Tot dan en veel groetjes en knuffels van ons beiden.
Lily.