Reisverslag 9

Het wordt tijd dat jullie weer eens iets van ons horen. De tijd gaat ook zo snel. Ik schrik er van dat het al enkele weken geleden is dat ik jullie heb geschreven. Na het laatste bericht hebben we nog twee mooie tochten gemaakt. Ja, werkelijk het land Burundi is schitterend. In het binnenland zijn de mensen, nadat ze zien, dat een auto met daarin mzungu’s (wij “witten” dus) zich vriendelijk gedragen. Vriendelijke mensen en vooral spontane kinderen rennen zwaaiend en roepend mzungu’s!!!!!!! achter de auto aan. Natuurlijk willen ze wat hebben en als je ze dan een snoepje of een lolly geeft stralen die vieze, vuile gezichtjes, soms met bruine (van het ijzerhoudend water) of spierwitte tanden. Kostelijk om te zien. Tijdens een van de ritten zagen we een vrouw maniok fijn stampen (zie foto). Dick maakte een foto en gelijk kwam uit allerlei hoeken en kanten volk aangerend naar de auto. Dick wilde de vrouw wat geld geven, maar die mannen wilden het afnemen. Dat gaat bij de heer Deibel niet op natuurlijk! Hij wees hen erop opzij te gaan zodat madam kon komen. Het menske wist amper wat ze in haar handen kreeg gestopt, maar was er heel blij mee. In de binnenlanden wonen heel veel heel arme mensen.
De tweede keer dat we weggingen, wilde Dick naar het plaatsje (Mbuye) waar hij zijn eerst missie (in 1995) had voor de VN. Het was erg druk, veel mensen te voet met vlaggen en ballonnen. Bleek dat de president op campagne was. Om die reden konden we een weg waar we in moesten niet vinden. Uiteindelijk, na er drie keer voorbij te zijn gereden en een politiemaan het uiteindelijk goed had uitgelegd vonden we de goede weg om het binnenland weer in te rijden. Weer een geweldige omgeving met dezelfde taferelen. Aangekomen in het plaatsje herkende Dick er nauwelijks nog iets van terug. Het was erg veranderd en “opgeknapt”. Hij kon zich wel herinneren van welke berg af de club toen beschoten werden. We sturen wat foto’s mee, want die zeggen meer dan woorden.
Wat schieten betreft: momenteel is het onrustig rond de verkiezingen. Regelmatig wordt er hier en daar geschoten en met handgranaten gegooid. Wij hebben het advies gekregen zoveel mogelijk thuis te blijven en dat doen we ook netjes. Met voetbal in huis, is dat overigens geen probleem. Onveilig voelen we ons overigens niet hoor.
Vorige week hebben we het projectplan van het weeshuis gekregen en na bestudering ervan zijn we er mee akkoord gegaan. Het eerst wat op het programma staat zijn stoeltjes en tafeltjes voor de kleintjes in het leslokaal. Een oude grote kast wordt opgeknapt en voorzien van een stevig slot. Ja, we zijn ter ore gekomen dat onlangs uitgedeelde grote knuffelpoppen door grotere jongens van het tehuis zijn gestolen. Vermoedelijk in opdracht van groepen jongeren van buiten het weeshuis. Het blijft overleven voor sommigen, ook al worden ze, naar omstandigheden goed opgevangen in het weeshuis. De volgende dag zijn we met het door jullie geschonken geld naar een wisselkantoortje gegaan, een klein donker hok met tralies en een kleine opening om het geld door te geven. Een aparte ervaring voor mij, want normaal doet Dick dat als hij naar en van het werk komt. Aansluitend zijn we naar het weeshuis gegaan en een klein deel aan de directrice overhandigd, zodat materialen gekocht kunnen worden en de werklui aan de slag kunnen gaan. Ook deze foto’s spreken voor zich. Binnenkort gaan we kijken hoe het werk wordt uitgevoerd en of het ook naar onze mening goed gaat. Controle moet er zijn en toch zeker hier!!!
Ja, en dan hebben we hier ook de voetbal natuurlijk. De eerste wedstrijd hebben we met de Nederlanders van de ambassade en hun lokale collega’s op de ambassade gekeken. Vorige week donderdag was er een afscheidsbijeenkomst van iemand van de ambassade in het huis van de ambassadeur. Ook daar was een groot scherm opgehangen en hebben we met alle genodigden gekeken. Verder kijken we thuis en roepen we de in dienst zijnde bewakers om mee te komen kijken en dat vinden ze hartstikke leuk. Als Nederland speelt zijn ze echt voor Nederland en anders voor een Afrikaans land, maar helaas zijn die er niet veel meer.
Gisteren (het personeel was allemaal vrij i.v.m. de verkiezingen) heb ik tomatensoep gemaakt van tomaten uit eigen tuin en het was heerlijk al zeg ik het zelf. Een van de bewakers wilde ’s avonds ook een kopje soep en tot nu toe heb ik geen klachten gehoord. Als hij vanavond terugkomt, zal ik hem eerst eens vragen hoe hij de soep vond.
Jullie zijn weer bij wat ons leventje hier betreft en daarom zeggen we weer het allerbeste allemaal en tot de volgende keer.
Veel groeten en een dikke zoen van ons.
Dick & Lily.