Reisverslag 16

Het is al weer een hele poos geleden, dat jullie een bericht van ons hebben ontvangen. Ons hoofd stond er dan ook niet naar, omdat we allerlei andere dingen meemaken. Het begon al bij terugkomst vanuit Nederland, waar Dick diverse bezoeken heeft afgelegd bij allerlei instanties, zoals: Ministerie van Binnenlandse Zaken, Buitenlandse Zaken, Ministerie van Veiligheid en Justitie en niet te vergeten de Korpschef van de regio Midden- en West Brabant. Na allerlei gesprekken zag het er niet helemaal naar uit dat het contract met twee jaar verlengd zou worden en de korpschef adviseerde Dick de ambassadeur zover te krijgen dat deze achter het voorstel zou staan, zodat de korpschef ook meer druk kon uitoefenen bij de Ministeries waar dit nodig was. Bleek dat de ambassade echter van mening was een andere koers te gaan varen en andere expertise (m.n. financiële) ingezet gaat worden. Diverse zaken hebben zich afgespeeld zonder dat Dick daarin gekend was, laat staan de Burundese Minister van Veiligheidszaken en andere politiemensen in Burundi, waar Dick veel mee samenwerkt. Hoe je het ook wendt of keert de droom van Dick om van hieruit met pensioen te gaan, is in duigen gevallen. Hij heeft het er heel erg moeilijk mee gehad en vindt het nog steeds jammer dat hij de job niet kan afmaken. Het gaat de laatste tijd juist zo goed en vooruitgang is te zien. Afgelopen maandag nog heeft de Minister van Veiligheidszaken hem voor een gesprek uitgenodigd, waarin hij van de Minister volop complimenten kreeg en het verzoek een project 2011 – 2015 voor te zitten en te begeleiden. Tot half september kan dat, daarna zijn we weg en daar schrok de Minister erg van want die wist van niets, zoals ik al eerder schreef. Ook al zou er een verzoek van wie dan ook komen, we hebben besloten naar Nederland terug te keren en we zien wel hoe het verder gaat lopen.
Toen we de laatste keer vanuit Nederland terug kwamen, stond Bright netjes aan het vliegveld om ons op te halen. We zijn naar huis gereden en hebben nog even nagepraat en een borreltje gedronken met hem. Omdat het de andere dag Hemelvaartsdag was, is iedereen gebeld met de mededeling dat zij vrij zouden zijn. Vrijdag iedereen weer aan de slag en ontving Dick een sms-je van Bright dat het niet goed ging met hem en dat hij niet zou komen werken. Dick vond het een raar sms-je en zaterdag is hij bij zijn “huis” gaan kijken, maar daar was hij niet. Diverse bekenden van Bright gebeld, maar niemand wist waar hij was. Zondag weer verschillende adressen bezocht, maar niemand wist iets of zei niets te weten. De hele week niets gehoord en “de moeder van zijn kind” was naar zijn ouders in Uganda gegaan om te kijken of hij daar was. (Hadden wij al diverse malen gebeld, maar er werd nooit opgenomen.) Geen Bright en ook daar wist niemand waar hij was. Toen we te horen kregen dat zijn huidige vriendin ook verdwenen was, heeft Dick haar gebeld en kreeg haar gewoon aan de telefoon op een Burundees telefoonnummer. Bujumbura is eigenlijk een groot dorp waar iedereen elkaar kent en er al gauw allerlei roddels de ronde doen. Zij vertelde dat zij die ochtend (ook toevallig) Bright aan de telefoon had gehad en dat hij in Nairobi zit samen met zijn moeder, omdat zij ziek zou zijn. Raar verhaal waar wij niet goed raad mee weten. Eén ding weten we wel hij komt er hier niet meer in. Hij heeft tijdens onze afwezigheid ons vertrouwen flink geschaad door honderden kilometers met de auto te hebben gereden en zelfs nachten weg is gebleven met de auto en Cléo hele dagen alleen heeft gelaten. Bovendien blijkt dat hij niet alleen bij ons een flinke schuld heeft, ook heeft hij bij anderen geld geleend. Rekeningen die hij voor ons bij de vuilstort moest betalen blijken niet betaald te zijn en wij denken dat hij ook dat geld in zijn eigen zak heeft gestoken. Het personeel vraagt nu of we geen andere chauffeur meer nemen. Dick heeft gezegd dat we in augustus weten of we hier langer blijven en we tot die tijd niemand in dienst nemen. Tijdens ons verblijf bij Mikon, Susie en Milla moeten zij op het huis en de hond passen. Daarna moeten we hen het slechte nieuws vertellen en hen zeggen dat zij ander werk moeten zoeken. Wij vinden dat heel vervelend voor hen, want de baantjes liggen ook hier niet voor het oprapen.
Vanmiddag waren de kok met zijn vrouw, oudste zoon en jongste dochtertje, de vrouw van Léonidas en hun jongste zoontje hier en dan moet je daar toch steeds aan denken. De kok had gevraagd of zijn vrouw eens mocht zien, waar hij werkt en waar de spullen die ze uit de tuin krijgen, groeien. De vrouwen spreken nauwelijks Frans, dus dat was wel moeilijk, maar Emmanuel (kok) vertaalde alles en legde alles uit. We hoorden toen ook dat Léonidas thuis was gebleven, omdat hij erg moe was. Later blijkt dat hij last van zijn rug heeft van het schoonmaken van het zwembad. We gaan voorstellen dat Cédric en Célestin hem daarbij gaan helpen. Is zo’n bezoek toch nog ergens goed voor geweest. Wij hebben een rondleiding door het huis en de tuin gedaan, eten en drinken gegeven en voldaan zijn ze door Dick weer thuis gebracht. Cléo was heel erg rustig, omdat hij als stofzuiger heeft gefunctioneerd en dat was weer eens iets anders voor hem! Op de foto’s zijn de families te zien evenals enkele producten die uit onze tuin komen, zoals o.a. pinda’s. De pinda’s worden door Cédric en Célestin in de zon gelegd om te drogen, maar dat ging maar even goed. Cléo vindt ze ook erg lekker ook als ze nog niet gedroogd zijn. Dus werden ze hogerop gelegd en daarna heel even in de koekenpan. Lekker hoor. Ook hebben we bananenbier gedronken. Léonidas had vier grote trossen bananen mee naar huis genomen om er bier van te maken, dat hij later gedeeld heeft met de anderen. Voor ons had hij ook een fles meegebracht en ik moet zeggen, het is een aparte smaak, een beetje dik bier, oranje van kleur zoals je ziet. Maar om nou te zeggen dat het naar bier smaakt…. nee, maar waar wel naar kan ik ook weer niet zeggen. De vele pompoenen en rietsuiker die in de tuin groeien hebben we allemaal verdeeld onder het personeel en zij waren er heel blij mee. Sinds kort hebben we weer aubergines en paprika’s en binnenkort komen de tomaten weer. De muskietnetten hangen er al overheen omdat de vogels tomaten ook lekker vinden. Onlangs riep Célestin me om de “taro” (wortelknollen) te tonen die rijp waren. Ik wist niet wat het was en heb het op internet opgezocht. “De tot 4 kg zware wortelknollen zijn wit, grijs of rozig bruin tot blauwpaars van kleur. Ze bevatten tot 25% zetmeel. Het gehalte aan eiwit (3 %) en vitaminen is relatief gering. De knollen worden gekookt, geroosterd, gebakken en gefrituurd. In Afrika worden de knollen soms in een pasta ("fufu") verwerkt. Jonge bladeren en bladstelen kunnen ook worden gegeten. Alle plantendelen bevatten oxaalzuur, wat door verhitting afgebroken wordt. Een populaire snack gemaakt van de taro zijn tarochips, die ook in Nederland te koop zijn”, aldus internet.
Dit was het dan weer voor deze keer. Ik hoop dat het gedeelte over de terugkeer naar Nederland een beetje overkomt, want ik heb het maar beknopt weergegeven. Te gecompliceerd om op papier te zetten. In augustus is er vermoedelijk een dochtertje bij Paul en Michelle en gaan we naar de kids in Amerika. Daarna is het inpakken, Cléo in zijn bench zien te krijgen en terug naar Nederland. Maar jullie horen nog wel van ons voor die tijd.
De laatste foto is een zoekplaatje en mogen jullie raden wie waarin zit.
Vriendelijke groeten en tot een volgende keer,
Dick, Lily en een poot van Cléo.