Reisverslag 6

Eindelijk, ze hangen. Na vijf keer heen en weer halen en brengen, verspreid over verschillende dagen, van mensen en materialen hangen ze nu eindelijk. Ja, de gordijnen dus. En we zijn er blij mee, want het is een stuk gezelliger geworden. Met in ons achterhoofd: “dit is Afrika” en een dosis geduld, komen we er uiteindelijk wel. Bijgaand zien jullie wat foto’s van ons aangeklede huis. De slaapkamers ben ik vergeten en de planten moeten ook nog komen, maar het wordt al wel wat, vinden wij…..
Ook kunnen jullie zien, dat wij zuinig zijn op onze jongens. Cédric heeft de drukspuit op de schouder gekregen om het onkruid weg te spuiten met een of ander smerig spul “pesticide” genaamd. We wilden ammoniak (stinkt ook heel erg, vraag maar aan Rieke!!) maar dat kent men hier helemaal niet. Daarom hebben we laarzen en mondkapje gekocht. Handschoenen had ik vanuit Nederland meegenomen en dat was maar goed ook, want de handschoenen hier zijn heel dun. Toevallig zou men die dag ook de concertina's (scheermesjesdraad ter beveiliging)aanbrengen op de buiten muur. Nou, dat moet nog gebeuren.
Ook hebben we besloten toch een televisie aan te schaffen. Van onze Belgische buurman, wisten we dat er een andere Belgische man in Burundi woont, toevallig ook nog enkele bochten voorbij ons, die veel verstand heeft van schotels etc. Laat Dick die man nu afgelopen vrijdag ontmoeten tijdens een bijeenkomst samen met de Belgen. Hij heeft geadviseerd over de aanschaf van schotel en materialen en wat er aan gebeuren moet, zodat wij BVN ook kunnen ontvangen. En ik kan jullie zeggen, het was een verademing de Nederlandse nieuwsberichten gisteren na zoveel weken weer te zien. Maar ik moet ook niet zeuren, want als je het niet hebt, gaat alles ook gewoon door in Nederland en de wereld. Bovendien is het ook wel eens lekker een tijd geen tv.
Zoals jullie wellicht nog weten, heb ik een karweitje voor de Nederlandse ambassade gedaan. Daar staat een kleine vergoeding tegenover, die ik aan het weeshuis wilde besteden. Vandaag is de opdracht ingeleverd en de vergoeding komt nog. Ik heb het echter al uitgegeven!! Ik was in een sportzaak en zag allerlei ballen liggen en kon het niet nalaten. Ik heb voor de kindjes van het weeshuis diverse ballen gekocht, grote en kleine. Wij afgelopen zaterdag daar naar toe. Op weg naar het weeshuis kwamen we zoals gebruikelijk in een (ditmaal) kleine verkeerschaos. Bij aankomst bleek Bright (de chauffeur) er al te zijn, want hij was zo benieuwd naar die snuitjes van de kinderen. Tot onze verbazing had men “doelpalen” gemaakt met doelnetten van kapotte klamboes. Prachtig om te zien. Ja, wie het kleine niet eert….. De grotere jongens gingen dan ook gelijk voetballen toen ze ballen zagen en kregen. Maar dan die kleintjes. Die oogjes en die lachende gezichten. Ja, daar doe je het dan voor. Toen we weer vertrokken, werden we uitgezwaaid door de kinderen, zichtbaar blij met een balletje in hun handjes.
Uitstapjes hebben we de laatste tijd niet gemaakt, want Dick heeft afgelopen week twee mensen op bezoek gehad, die hij alle dagen heeft moeten begeleiden en aansluitend iedere avond eten bij de ambassadeur. Bovendien zat hij in de climax van hevige pijnen in de rug. Na eerst tien dagen pijn aansluitend een week naar een therapeut, die hem verwees naar een neuroloog. Deze constateerde vervolgens een beknelling tussen de wervels en wervelschijven. Die neuroloog vroeg of hij een sterke maag had en schreef drie verschillende soorten medicijnen voor. Sindsdien weet Dick dat hij inderdaad een maag heeft. Maar de klachten beginnen iets minder te worden.
Pasen is voor ons ongemerkt voorbij gegaan. Omdat de kinderen een mailtje “Vrolijk Pasen”en Milla “Happy Oester” ipv Happy Easter stuurden, werden wij er aan herinnerd dat het Pasen was. Alles gaat hier gewoon door, met gisteren weer veel werkvolk over de vloer ivm de beveiliging van het huis. Men had hiervoor maar drie dagen nodig zeiden ze, maar ik denk dat ze drie weken bedoelen. Vandaag, 6 april, heeft iedereen vrij. Nationale herdenkingsdag van het neerschieten van het vliegtuig waarin de presidenten van Rwanda en Burundi zaten en het gevolg de genocide in 1994. Omdat Dick een rapport moet maken, is hij gewoon aan het werk. Zo zien jullie maar weer, ook hier zit ik veel alleen, net als thuis.
Het weer is de laatste dagen erg regenachtig. Heel veel water is er naar beneden gekomen. Ja, het is uiteindelijk regenseizoen, maar er gaat nu echt geen dag en nacht voorbij of het heeft wel enkele keren flink geregend. Als je veel transpireert (ook al doe je niets), weet je al dat er regen gaat komen. Maar ik zit lekker rustig (iedereen dus vrij) droog op het terras in de regen aan de laptop dit verslag te maken. Toen ik vanmorgen naar de fitness ging was het 24gr. De sportinstructeur vroeg of ik het ook zo koud had. Ja, nu vraag ik je…... Maar hier is 24gr erg koud.
Lieve mensen, hartelijk dank weer voor de leuke reacties. Deze keer niet heel veel nieuws te melden zoals jullie zien. Maar ook voor ons zijn het normale werkdagen en een gewoon leventje. En deze keer geen feestjes of recepties!!!
Veel lees en kijkplezier en tot de volgende keer.
Groetjes en een kus.
Dick & Lily.