Reisverslag 5

Afgelopen week (incl. de weesjes).
Afgelopen week mijn normale sportprogramma weer gevolgd, behalve afgelopen vrijdag. Dick moest vroeg in de ochtend weg, naar Ngozi (in het noorden van Burundi) om daar met de regionale politiechefs te spreken en er was geen auto beschikbaar ook al had hij die gereserveerd. Dus uiteindelijk maar met de eigen auto en om die reden had ik geen vervoer om naar de fitness te gaan. Geen probleem. De afspraak, die ik na de fitness had op de Nederlandse Ambassade met Jacco (HBV), gevraagd hierheen te komen en dat was prima en gezellig.
Afgelopen woensdag is men gekomen om de bestelde gordijnen op te hangen. Tot onze stomme verbazing ging het allemaal goed volgens afspraak en op tijd. De gordijnen voor de slaapkamers waren prima. Een beetje smal, maar oké. Tot de gordijnen voor de zithoek en de eetkamer. Totaal verschillende kleuren. Die voor de eethoek heeft men niet eens uitgepakt en gelijk mee terug genomen. Het verschil zat in de achtergrond kleur. De ene lap was wit en de andere ecru. Ja, als je dat naast elkaar ziet, is echt niet mooi. Dus alles is mee teruggegaan en daarom hebben jullie de beloofde foto’s van ons interieur nog tegoed.
Donderdag hadden we een afscheidsfeest van Arthur Kibbelaar (tweede man van de ambassade) in het huis van de(ambassadeur) chargé d’Affairs (tussenpost voor ambassadeur) BZ Nederland, Jeannete dus!!! Arthur is benoemd in New York en krijgt daar een heel andere functie dan hier n.l. de portefeuille cultuur. A.s. woensdag vertrekt hij. Wij hebben hem beloofd contact met hem op te nemen als wij bij Mikon en Susie in New York zijn en hij was zeer geïnteresseerd in het werk van Mikon. Overigens de band die jullie op de foto´s zien was heel leuk en komt met Koninginnedag ook spelen, heb ik uit “betrouwbare bron” vernomen!! 00 info!! Tijdens de afscheidsreceptie komt er een donkere mevrouw op me afgelopen. Omdat ik recht in een felle spotlight keek, had ik in eerste instantie niet in de gaten, wie het was. Alwin, de man die ons assisteert bij het weeshuisproject, zei nog “die ken je toch wel” en gelijktijdig zag ik wie het was. De directrice van het weeshuis. Haar rechter hand hadden we net iets eerder ontmoet. Met haar de afspraak gemaakt dat wij zaterdag even langs het weeshuis gaan om wat foto’s voor de website te maken en uiteraard we waren van harte welkom. Zoals jullie weten is mijn Frans nou niet om over naar huis te schrijven, dus sprak ik op haar verzoek heel langzaam Engels. Hetzelfde verzoek doe ik, maar dan voor het Frans. Omdat in de omliggende landen van Burundi allemaal Engels gesproken wordt, wil zij graag Engels spreken. Komt voor mij dus heel goed uit en ik moet zeggen dat ging goed. Overigens, mijn eerste Franse les heb ik afgelopen dinsdag gehad van een Belgische dame, die alleen Frans en Engels spreekt, maar met mij sprak zij alleen Frans. Dat gaat dan op een bepaald moment snel, zoals de meeste mensen snel Frans spreken, en ik kan jullie zeggen, dat valt niet mee, vooral als zij dingen gaat vertellen die niet volgens het lesprogramma lopen. Het zweet brak me soms wel uit hoor. Wanneer de volgende les is, weet ik nog niet, want zij krijgt waarschijnlijk een baan op de Franse school in Bujumbura, maar weet nog niet op welke dagen zij les moet gaan geven. Even afwachten dus. Toch is Dick van mening, dat wanneer ik met onze mensen in huis Frans spreek en ik heb me even voorbereid wat ik ga zeggen, dat het redelijk gaat. Hoop doet leven, zullen we maar denken. Het vervelende is, dat ik vaak Frans en Engels door elkaar gooi.
Vorige week was ik met Bright, de chauffeur, bij de slager boodschappen aan het doen en werd ik in het Engels aangesproken door een mevrouw. Zij vroeg mij waar ik naar de kapper ging en ik: “In Nederland!” Zij kon geen kapper vinden, die Europees haar goed kan knippen. Bright heeft haar naar de kapper van Dick verwezen. Toen vroeg zij of ik op de Nederlandse ambassade werkte. Uitgelegd dat ik niet meer werk, maar dat Dick voor de politie in Bujumbura werkzaam is. Zij vroeg zijn naam en zei: : “Ja, ik heb vernomen dat er een Dick komt”. Bleek dat zij werkzaamheden verricht voor de Nederlandse ambassade en ook ten behoeve van de politie in Burundi. Zij heeft over onze ontmoeting Jeannete (ambassadeur) vertelt en die zei gelijk: “dat moet Lily, de vrouw van Dick zijn geweest”. Afgelopen week komt Dick op een dag thuis en zegt: “Ik heb gesproken met een dame die zei : “Ik denk dat ik je vrouw al ontmoet heb”. En ja, dat klopte dus. Donderdag hebben we elkaar weer tijdens de afscheidsreceptie van Arthur gesproken. Zij was nog niet naar de kapper geweest, maar haar dochter komt dit weekeinde over en zal haar haren knippen. Niet belangrijk, maar toch een leuke ontmoeting.
Zoals we beloofd hebben, zijn we na overleg met de directrice van het weeshuis, zaterdag (gisteren) naar het huis geweest. We mochten uiteraard foto’s maken, maar het viel ons op dat het aanzienlijk schoner en opgeruimder was dan de vorige keer dat wij er waren. De foto’s spreken voor zich, denk ik. Ook deze keer viel mij weer op dat de kinderen totaal niets hebben om mee te spelen. Echt helemaal niets. Je zou denken een kind van deze leeftijd (de jongste is één maand oud) moet toch op zijn minst een knuffel (net als Daan, ons buurjongetje een lekker vies Spekkie!) of een pop (net als Liz) hebben. Met een op de grond gevonden stukje hout zijn ze al blij. Zelfs om mijn hand maakten ze ruzie. Een mooi meisje had mijn hand gepakt en liet niet meer los. Maar een ander kindje (ik weet niet of het een jongetje of een meisje was), wilde diezelfde hand ook pakken, maar nee hoor, dat ging niet door. Ik heb haar proberen duidelijk te maken, dat ik vijf vingers heb en dat aan elke vinger wel een kindje kan, maar daar wilde ze niets van weten. Nee mijn hand was van haar!! (Volgens mij amper twee jaar oud.) Het merendeel van de kindjes is erg jong. Volgens de directrice is de jongste één maand oud en de oudste 24 jaar. We zien wel enkele ouderen aan het werk in het huis, maar het merendeel van de kindjes is tot ongeveer vier jaar oud. De oudere groep (tussen acht en 14 jaar) vragen steeds of we een bal voor ze hebben om mee te voetballen of een basketball, want dat doen ze zo graag. (Ja, aan wie denken wij dan. Natuurlijk aan onze Daan!) Als ze geen bal hebben, maken ze er zelf een van allerlei elastieken die ze op de grond vinden, maar dat speelt niet zo fijn als een echte bal natuurlijk. We hebben nu onder elkaar afgesproken, dat we op zoek gaan naar een speelgoedwinkel (want die zie je hier nergens) en met wat speelgoed teruggaan. De directrice heeft gezegd, dat we altijd langs mogen komen om te kijken hoe het met de kindjes gaat. Zij was zaterdag zelf niet aanwezig, maar wel haar rechter hand, een man die er nu twee jaar werkt. We zijn niet lang gebleven, want wij vinden het nog een beetje gênant daar rond te lopen en toch zeker met een fototoestel. Maar de kindjes vinden het volgens mij heel leuk als er andere mensen komen. Opvallend was ook dat ze heel voorzichtig met één vingertje over mijn armen aaiden. Bang dat het wit, wat zij niet hebben, er af zou gaan!! Op zulke momenten realiseer ik me wel dat het wiegje van onze Milla en vele anderen in onze omgeving op een heel goed plek heeft gestaan en we daar heel dankbaar om moeten zijn. Maar om al het leed op je nek mee te dragen, is ook niet de bedoeling. Wel proberen te helpen, zodat zij in de toekomst hun land en zich zelf kunnen mee ontwikkelen. Tevens een van de redenen, waarom Dick hier aan het werk is, want op het gebied van de politie, moet hier ook heel, heel veel gebeuren. Maar dat is een ander probleem, waar we (Dick) later misschien wel eens op terugkomen.
Jullie zijn tot nu toe weer bijgepraat, want dit weekeinde zijn we het land niet in geweest, Wim. Zaterdag kregen we bezoek en vandaag hebben we een en ander in huis gedaan en de rest van de tijd heeft Dick nog gewerkt. Momenteel (zondag 19.00 uur) is hij mensen van het vliegveld halen en zit ik jullie te schrijven. Wij kijken uit naar jullie reacties, ook van mensen die we totaal niet kennen, heel bijzonder, maar genieten er echt van. Tot volgende keer maar weer.
Dikke zoen, Dick & Lily.