Reisverslag 14

Al diegenen, die geen nieuwjaarswens van ons ontvangen hebben, willen wij langs deze weg alsnog een gelukkig en vooral gezond 2011 toewensen.
Eerst een “medische update” van Ada, een van onze gasten die gevallen was, drie dagen nadat zij hier was aangekomen. Zij is in Nederland geopereerd, nadat bleek dat het allemaal toch gecompliceerder was dan in Bujumbura in het ziekenhuis geconstateerd was. Alles bij elkaar heeft ze tien weken in het gips gezeten en sinds kort mag zij haar enkel, met ondersteuning van krukken, belasten. Zij krijgt nu ook fysiotherapie maar is optimistisch en redt zich goed.
Het is weer een hele tijd geleden, dat jullie via deze website van ons gehoord hebben. De laatste berichten waren vanaf het moment dat wij naar Nederland gingen en Dick daar een kleine medische ingreep heeft moeten ondergaan, die goed is afgelopen. Omdat dit alles voorspoedig verliep, konden we op de afgesproken datum terug naar Bujumbura en dat was kort voordat de sneeuw en de kou Nederland binnenvielen. Veel dank voor de vele, mooie foto’s die jullie gestuurd hebben, waardoor wij toch wel wat heimwee naar de sneeuw kregen. Maar ja “papier” is geduldig en op de foto lijkt en is het allemaal zo mooi, maar de vele ongemakken voelen wij niet, maar kennen ze wel. Wij hebben begrepen dat het vaak heel erg glad en koud is geweest. Mijn herinneringen gingen terug naar de tijd dat ik om 07.00 uur op Mijkenbroek moest zijn en door weer, wind, mist, sneeuw en gladheid (wat jullie nu ook allemaal hadden) probeerde op tijd te zijn. Toen ik die berichten hoorde, dacht ik echt: “ik ben blij dat ik er nu niet meer door hoef!!” Ook dacht ik aan de collega’s die er wel doorheen moesten, maar ja……..daar hadden jullie niets aan natuurlijk. Er moest toch gewerkt worden en of er nu in Afrika in de zon iemand aan je denkt, terwijl jij je door de sneeuw een weg moet zien te banen om op het werk te komen, heb je totaal niets aan. Begrijp ik.
Toen we terugkwamen uit Nederland moesten we eerst op zoek naar een andere kok. De vorige hebben we op staande voet ontslagen, toen we ontdekten dat hij tijdens het werk aan “de fles” zat en niet alleen om een sausje te maken. Na enkele personen te hebben ontvangen, hebben we uiteindelijk besloten met een vriend van Léonidas in zee te gaan. Een hele rustige bescheiden man, die veel variatie in het eten brengt en erg lekker kan koken.
Tussen kerst en oud- en nieuw bleek dat we een nieuw huisdier hadden. Léonidas had ’s morgens normaal gepoetst en ’s middags moest hij nog wat doen in een bepaalde hoek in de woonkamer. Plotseling hoorde ik allemaal stokslagen op de grond, maar ik dacht het zal wel zo moeten. Even later komt Léonidas naar me toe en toont me op een blik een dunne, groene slang van wel één meter lang. Ik schrok me rot en vroeg hem waar hij deze had aangetroffen. In de hoek om een stekker die in het stopcontact zat. Op de vraag of hij deze ‘s ochtends bij het schoonmaken niet had gezien antwoordde hij dat de slang er toen echt niet zat. Is hij giftig voor Cléo of voor mensen? Volgens Léonidas niet. Door de stokslagen is hij dood gegaan en die plekken kun je zien achter zijn kop en bij zijn staart. Ik vond het een mooi beest en heb er gauw een foto van gemaakt.
Met de kerstdagen zijn we hier geweest. Door omstandigheden heeft bezoek, die toegezegd hadden hierheen te komen met de feestdagen, af moeten zeggen. Overigens, we hebben nauwelijks gemerkt dat het Kerstmis is geweest. Je ziet nergens feestverlichting, kerstboom of aanverwante artikelen; alleen in de supermarkt waar expats hun inkopen doen. Deze winkels zijn versierd en de kerstspulletjes die zij verkopen zijn enorm duur, want ja, daar profiteren zij van. Ook hier zijn met dergelijke feestdagen alle andere producten veel duurder dan normaal. We hebben nog overwogen een nepkerstboompje te kopen, maar omdat het geld in de verkeerde handen komt, hebben we het toch niet gedaan. Kinderen worden op pad gestuurd met de boodschap de blanken extra veel geld te vragen. Die nepboompjes zijn heel anders dan in Nederland, zij worden hier van papier gemaakt. Tweede kerstdag zijn we uit eten gegaan en in het restaurant waar we heen wilden, was het een grote bende. Men zei ons dat ze ’s middags 100 man te eten hadden gehad, maar opruimen … ho maar, zeg maar helemaal niet!! Toen zijn we weg gegaan en naar onze “achterburen”, een erg goed restaurant vlakbij waar wij wonen gegaan, waar we lekker gegeten hebben. Waarom ik dit schrijf? In beide restaurants was totaal geen kerstversiering en/of kerstverlichting opgehangen. Bij het uitlaten van Cléo roept iedereen wel: “Bon Noël!”
Met Oud- en Nieuw zijn we ook thuis gebleven en ik kan zeggen het was erg rustig. Bovendien geen knal gehoord, zowel niet van vuurwerk (kent men hier niet en kan niemand betalen) als van geweerschoten, ondanks dat men gewaarschuwd had voor mogelijke aanslagen. Het advies was zoveel mogelijk thuis te blijven als je in Buja verbleef. Ik moet zeggen dat het wel eens goed is dergelijke feesten in Afrika mee te maken en te beseffen dat niet overal in de wereld een overvloed aan welvaart is, zoals wij die kennen en waar voor miljoenen vuurwerk in de lucht wordt geschoten. Maar ik heb onze eigen kerstboom wel gemist hoor. Ter compensatie enkele foto’s van bloemen uit onze tuin, die ik binnen heb gezet.
Als je op 1, 2,3 januari op straat komt, roept men je toe: “Bonne année! Bonne santé!” En omdat wij regelmatig met Cléo op straat komen, kennen de mensen en schoolgaande kinderen ons en wij hen, ondanks het feit dat zij bang zijn van de hond en er met een grote boog omheen lopen. Zondag hebben we op het einde van de dag langs het meer gelopen waar het opvallend, heel, erg druk was. Schitterend om te zien dat zodra wij met Cléo aankomen, zij met rasse schrede uit de weg gaan en hebben wij volop plaats om te lopen!!!
Maandag, 3 januari is Cléo door een Frans sprekende Belgische dierenarts (komt twee keer per jaar in Burundi) gecastreerd. Deze arts zag dat er één testikel niet was ingedaald. Hij zei ons dat het goed was dat wij tot castratie hadden besloten. Vaak krijgt het dier door het niet indalen van een testikel een karakterverandering en weet je niet hoe dat uitpakt. Bovendien is de kans op kanker ook veel groter als dat zo was gebleven. Maar het was wel een zielig zicht hoor toen hij onder narcose op tafel lag, “poort” open en de poten aan de tafelpoten vastgebonden. Ik kon het niet aanzien en ben in de kamer achter de laptop gaan zitten en heb wel alles gehoord maar niet gezien en aan Dick overgelaten, hetgeen ook goed uitkwam vanwege de franse taal. Daarna is hij door de dokter in de bench gelegd (goed dat we deze vorige keer vanuit Nederland meegenomen hadden), want toen hij wat bijkwam viel hij van de ene naar de andere kant van de bench en anders had hij zich op het terras flink pijn gedaan. En dit gebeurt niet één keer maar meerdere keren natuurlijk, eigenlijk de hele middag en ’s avonds hebben we hem eruit gehaald en even een klein stukje buiten mee gelopen. Over tien dagen komt de dokter de draadjes er uithalen maar het gaat goed met hem.
Verder gebeurt hier erg weinig moet ik zeggen. Dick heeft, tijdens ons verblijf in Nederland (in november), plotseling een nieuwe baas gekregen en gaat daar nu weer met volle moed mee samenwerken. We zijn benieuwd of er nu wel iets van zijn voorbereidend werk uitgevoerd gaat worden, want Dick wil graag resultaten gaan zien. De tijd zal het leren en tijd hebben ze hier heel veel!
Ondanks het feit dat ik niet echt iets bijzonders te vertellen had, hoop ik dat jullie een beetje kunnen genieten van dit verslag en zeg ik weer: Tot de volgende keer.
Groetjes en een dikke zoen.
Dick, Lily en een poot van een nog slaperige Cléo.