Reisverslag 8

Terwijl Dick aan het werk is (29-05), realiseer ik me, dat het lang is geleden dat ik aan de website heb gewerkt. Met U2 op de achtergrond (dank zij Paul)wetende dat onze jongens dit oubollige muziek vinden, ga ik het goed maken met jullie. Sorry jongens, maar Ma geniet nog steeds van deze muziek vooral als je hier niet veel anders hoort. Laatst vroeg iemand mij: wat mis je nu het meest en nu ik dit hoor, moet ik zeggen, dat het gemis van goede muziek ook wel in het rijtje past.
Een echt reisverslag zal het niet worden, want we zijn niet op reis geweest. Dick heeft het erg druk en werkt vele avonden en weekeinden, zoals vorige week en vandaag (zaterdag). Maar met de muziek op de laptop verzacht het wat!! Hier krijg ik een reactie op van hem!!!
Zojuist vernomen dat collega Hans weer uit het ziekenhuis is en dat doet ons goed. Als je ver weg zit, is het heel fijn op deze wijze op de hoogte gehouden wordt hoe het gaat. Hartelijk dank Hans en Marjola.
Afgelopen tijd zijn we ruim twee weken in Nederland geweest. Was weer erg fijn om familie, vrienden en bekenden te ontmoeten en in ons eigen appartement te verblijven. Dankzij Rieke zag dat er weer geweldig uit en Jan had de nog resterende post op een mooie manier voor ons verzameld. Rieke en Jan nogmaals hartelijk dank. Dick heeft van Rucphen uit ook nog gewerkt (dank zij het computertijdperk kan dat allemaal) alle post verwerkt en opgeruimd en natuurlijk de belastingen geregeld. Want dit laatste moest ook gebeuren. We hebben een hele drukke tijd gehad en hadden veel meer mensen willen ontmoeten, maar de tijd is enorm snel voorbij gegaan. Van Ida hadden we de waarschuwing al gekregen ons niet gek te laten maken en doodmoe terug te gaan. Die waarschuwing is terecht geweest, want het was best vermoeiend. Maar vooral erg koud. Toen wij vanuit Bujumbura ’s avonds om 20.00 uur vertrokken, was het nog 27 gr en bij aankomst in Brussel 5. Dick dacht eerst dat hij het niet goed gehoord had en dat de piloot 15 gr had gezegd. Maar nee, het was echt maar 5 gr. Toen we weer naar Afrika vertrokken was het ’s morgen 8 gr en bij aankomst ’s avonds weer 27. Ik moet zeggen de hitte die we hier nu meemaken (en in juli wordt het nog erger) is ook niet altijd alles, maar de kou viel ook tegen. Maar de kachel heeft even kunnen doorstoken thuis. Vandaag is het hier ook erg warm en ik transpireer er behoorlijk op los.
Ik heb jullie al verteld dat er verkiezingen in Burundi worden gehouden. Om die reden moesten we ook weer op tijd terug zijn. Donderdag (20-05) had het personeel vrij om hun stemkaart op te halen en vrijdag (21) om te gaan stemmen voor gemeenteraadsleden. Nadat ik vrijdag was opgestaan, zag ik dat iedereen gewoon aan het werk was. Verbaasd vroeg ik aan de kok wat er aan de hand was. Bleek dat op donderdagavond de verkiezingen uitgesteld waren tot zondag. De in de bush bush wonende mensen waren soms al uren te voet onderweg naar hun stemlokaal en konden onverrichter zaken terug naar huis. Maar ook op zondag gingen de verkiezingen niet door, want zondag is een christelijke rustdag. Na al deze wijzigingen was het maandag en ja deze keer ging het goed. Ons personeel is gewoon komen werken, sommige zijn later gekomen, andere zijn om 12.00 uur gaan stemmen en aansluitend naar huis. De locatie waar zij moeten stemmen ligt in hun woonomgeving. De verkiezingen zijn tamelijk rustig verlopen, ondanks enkele schermutselingen. Later blijkt dat er toch het nodige is gebeurd wat niet door de beugel kan. We wachten in spanning af. In ieder geval wil Dick me hier niet achter laten als hij begin juli voor een studyvisit met 7 Burundezen naar Nederland gaat. Eind juni moet men weer stemmen (nu voor een president) en we zijn benieuwd hoe die zullen verlopen.
Gisteren (28-05) waren we uitgenodigd bij een Congolese trouwerij van een medewerker van het Nederlandse consulaat. Tijdens de Koninginnendag had ik begrepen hoe de vork in de steel zat en wie er ging trouwen. De trouwkaart was gedrukt met een onduidelijk lettertype en ook de indeling van de kaart was verwarrend. Dick dacht dat een van de kinderen van die man ging trouwen (hij dacht dat hij er 11 had) maar nee de persoon in kwestie trouwde zelf. Wij waren bang te laat te zijn, maar bij aankomst bleek dat het bruidspaar er nog niet was. Het was tegen 17.30 uur toen zij aankwamen terwijl de ceremonie om 17.00 uur zou beginnen. Dit is Afrika!! Samen met andere mensen van de ambassade kregen we ook nu weer een ereplaats op een soort podium naast het bruidspaar. Ik kan jullie zeggen een brassende feestbende is het niet geworden. Allemaal in een rij en achter elkaar op een stoel zitten een flesje fris en dat is het dan. Nadat de cadeaus gegeven waren, zijn we naar huis gegaan.
Deze week (03-06) geven wij een borreltje, want we zijn al diverse malen gevraagd of men naar “ons huis” (lees borreltje komen drinken) mocht komen kijken. Bitterballen zijn al in de maak, heeft de kok van ons geleerd en wil ze nu persé zelf maken. Maar hopen dat het gezellig gaat worden met een gemêleerd gezelschap van de ambassade, collega’s van Dick in Burundi en van mijn sport.
Het feestje is inmiddels (05-06) voorbij en gelukkig kan ik jullie mededelen, dat het een geslaagde borrel is geworden, een pak van ons hart. Verbaasd vroegen enkele Nederlanders zich af hoe wij aan paling en zalm kwamen. De Burundese collega’s waren stom verbaasd dat zij en hun echtgenote hiervoor uitgenodigd waren. Dergelijke “borrels” kent men hier niet. Kortom een geslaagd, gezellig feestje lekker buiten en toen we om 01.30 uur op bed lagen viel er nog een tropische regenbui naar beneden. Dus we hebben wel geluk gehad met het weer!
Bijgaand een foto van de knuffels die wij meegekregen hebben vanuit Nederland. Een deel is al weggegeven aan kleintjes die ook geen speelgoed hebben, dus ook op een goed plek terecht zijn gekomen. Het overige gaan we binnenkort in een paar keer naar het weeshuis brengen. Horen jullie te zijner tijd over.
Tevens een foto van de eerste “eigen oogst” uit onze tuin van Burundese zaadjes. De Nederlandse zaadjes hebben hier niets gedaan, net als de bloembollen, Jeanne. Men had er een stokje bij geplaatst maar er is er niet eentje opgekomen. Helaas, maar het was wel spannend!!
Ook enkele foto’s van het feestje.
Sinds twee weken hebben we nauwelijks of geen water vooral door de week. Hierdoor heb ik regelmatig problemen met de wasmachine. Dan maar zoveel mogelijk in het weekeinde of ’s avonds te wassen. Ik vind dat heel vervelend Léonidas te vragen met het weinige water dat er wel is met de hand de was te doen, want dat is erg zwaar werk in deze warmte. Maar inmiddels is de was weer droog en doen we maar wat langer met de lakens en springen we een keer extra in het zwembad.
Dit was het voor nu. Niet veel deze keer.
Lieve groeten en dikke zoen van ons.
Dick & Lily.