Reisverslag 7

Eerst een rectificatie over iets dat ik geschreven heb in reisverslag 5. Daarin vermeldde ik dat onze buurjongen (-jongetje durf ik niet meer te schrijven!!) Daan, een knuffel had die (S)Pekkie heette. Dat was ”Pekkie”. Via zijn mamma laat Daan mij weten, dat hij inmiddels een grote vent is en helemaal geen knuffel meer heeft. Goed hoor Daan!! Dat wil ik toch even zeggen!!!
Na een drukke werkperiode voor Dick zijn we zaterdag jl. op pad geweest. We wilden naar het noorden gaan en op tijd vertrekken. Ons kennende werd dat rond 10.00 uur wat eigenlijk te laat is, zoals later op de dag zou blijken. Van Bujumbura zijn we via Kayanza naar Ngozi gereden in de regen wel te verstaan. Onderweg een vreselijk ongeluk gezien. Een vrachtwagen geladen met kratten bier was op een auto van Catholic Relieve Service (CRS) gekanteld. Aan de schade van deCRS auto en het vele bloed op de grond te zien, heeft de chauffeur dit niet overleefd. En als je dan verwacht dat een dergelijk ongeluk indruk zal maken op chauffeurs met hun idiote rijstijl, nee dus. Als gekken wordt er hier gereden.
Na 2,5 "uur " kwamen we in Ngozi aan en hadden we wel trek in een bakkie. Dick kende een restaurantje, omdat hij hier al vaker was geweest, een van de weinige dat er redelijk uitzag. Tot je op de toilet komt. In ëën woord verschrikkelijk en een stank!!! Normaal ga ik in dergelijke zaken nooit naar toilet, maar een hele dag ophouden, is toch wel moeilijk, vooral op wegen met enorme kuilen en bulten zoals hier. Daarom de gok toch maar gewaagd, want in de buitenlucht was niet te doen. Als de auto maar even stopte aan de kant van de weg, stond het binnen de korst mogelijke tijd vol kinderen. Dus een plas doen, is er dan niet bij. Achteraf zal blijken dat het maar goed was, dat ik toch gegaan ben. Waar praat ik allemaal over met jullie?????!!!!!
Aanvankelijk wilde Dick naar het merengebied noordelijk gelegen richting Kirundo, maar omdat het al 14.00 uur was, vond hij het toch te riskant om op dit tijdstip die richting op de gaan. Doen we een andere keer, maar dan met een overnachting erbij. Daarom besloten we naar Gitega te gaan, de vroegere hoofdstad van Burundi en thans een universiteitsstad. En dat is goed te zien. Een echte stad, betere gebouwen, kantoren en winkels de enkele die we gezien hebben en de mensen lopen er veel netter gekleed rond dan in Bujumbura. Gaan we nog eens terug naar toe, maar dan via een andere route zoals later zal blijken. Op de kaart zag de weg naar Gitega er goed uit en na enkele keren vragen zaten we in de goede richting. “Na 800 meter rechtsaf” zei een net geklede man, was ook een nette man daar niet van en hij sprak goed Frans. Maar we belandden op een weg van rood gruis wat je hier heel veel ziet. Niets van bijzonders dachten wij nog, hebben we wel meer meege-maakt, nietwaar Pat en René?! Nog diverse keren aan inlandse mensen gevraagd: ”Gitega”? En dan wees men steeds rechtdoor aan. Onderweg kregen we het gevoel een koninklijk stel te zijn. Als een tamtam ging het rond dat er een auto met muzungo’s aan kwam rijden. Zien ze blijkbaar niet vaak. Dieper het binnenland in was het opvallend dat velen wegrenden , achter een boom gingen staan of zogenaamd een paadje inliepen totdat ze zagen dat wij naar hen lachten en/of zwaaiden. Dan kwam er een stralende lach op het gezicht en zwaaiden ze enthousiast terug. Wij vragen ons af of ze misschien gewaarschuwd zijn, om uit de weg van blanken te blijven, bang dat ze meegenomen worden, maar dat weten we niet zeker. Gaan we nog wel uitzoeken. Vaak moest ik aan de nonnen van de lagere school denken, die over de missie vertelden, want echt ze staan er. Tussen en achter de vele bananenbomen verscholen hutjes en kleine lemen huisjes. Wij vermoeden, dat er niets instaat, want vele, vooral kinderen zien er uit zo zwart als de grond. Kleding die ze aan hebben, te groot, kapot en het blijft stijf op de grond staan van het vuil volgens ons. Je zou ze allemaal andere kleding willen geven, maar dat is onbegonnen werk realiseren wij ons ook wel en bovendien helpt het allemaal niet veel. Uiteindelijk kwamen we op een soort rivierbedding terecht. Door de vele regen van de laatste dagen was de weg uitgesleten door een grote hoeveelheid water dat van de bergen het dal is ingekomen. Zelfs Dick zei op een bepaald moment: “het moet niet gekker worden”, en dat wil wat zeggen. Maar ja, we zaten midden in de bush bush, dus we moesten wel door. Parijs – Dakar is er niets bij!! Voorzichtig doorgereden en uiteindelijk kwamen we om 17.30 uur in Gitega aan. Bleek dat we over 78 km ruim 3,5 uur hadden gereden. Een bord met “Bujumbura 102 km” erop gaf een grote verlichting, maar we hadden gehoopt voor donker thuis te zijn, want in het donker rijden hier, is niet aan te raden en tussen 18.00 en 18.30 uur wordt het donker. Nou ik kan jullie zeggen, de rem aan de passagierskant werkt helemaal niet en ik heb hem dikwijls geknepen hoor. Autoverlichtingen zijn slecht of hebben ze helemaal niet, fietsers en brommers doen geen licht aan en op de weg stikt het van mensen die van hot naar her lopen. Vaak in donkere (of vieze) kleding, en daardoor slecht zichtbaar op de weg. Wegen lopen midden door de dorpjes, waar geen verlichting is en heel veel mensen bij elkaar komen, want iets anders hebben ze niet te doen. In hun huisjes is geen verlichting dus zoeken zij vertier in het dorp waar een vuurtje wordt gestookt en gezamenlijk wat wordt gegeten en (te veel) gedronken. Ook spelen ze spelletjes met elkaar zoals kaarten en dammen. Dit laatste wordt gespeeld op een stuk karton waarop lijnen zijn gezet en met bierdoppen, die als damstenen worden gebruikt. Slim gedaan naar mijn idee. Maar ook erg gevaarlijk op de weg.
Uiteindelijk zagen we in het dal de lichten van Bujumbura en waren we twintig minuten later rond 19.45 uur weer veilig thuis. Dick was doodmoe van het geconcentreerd rijden en viel rokend en al in slaap. Daar heb ik maar een stokje voor gestoken en zijn we op tijd gaan slapen. In bed had ik nog het gevoel in de auto te zitten, zoals je dat wel eens hebt als je een hele dag op zee in een boot hebt doorgebracht. We zijn wel blij met de 4wiel aandrijving van de auto anders hadden we dit niet gered. De auto is metallic grijs van kleur, maar toen we thuis kwamen was hij roest/bruin/oranje. De andere ochtend was ie weer schoon, maar de stenen voor ons huis zijn nu roest/bruin/oranje. De nacht-bewaking speelt graag met water en heeft hem ‘s morgen vroeg (06.00 uur is het hier licht) schoongemaakt en hij ziet er weer netjes uit. De onderkant is later met onze Kärcher schoonge-spoten. Lekker belangrijk zeg!!!!!
Oh ja, we hadden ons fototoestel bij “ons” (Mikon), maar in alle consternatie vergeten foto’s te nemen. Achteraf heel veel spijt, want het hadden hele mooie kunnen zijn, vooral van die zogenaamde “rivierbedding”. Heel jammer.
In de nacht van donderdag, 09 op vrijdag, 10 april jl is een zus van onze kok en tante van een van de tuinjongens plotseling overleden. Zij was pas 28 jaar oud en had drie jonge kinderen van 12, 9 en de 6 jaar oud. Wij hebben Jean Marie (kok) en Cédric (tuinman) uiteraard terug naar huis gebracht, zijn vrouw daar opgehaald en allen naar een busstation gebracht om naar Rumonge (in zuidelijke richting aan het meer) te gaan. Daar woonde zijn zus met haar man en drie kindjes. Zaterdag is zij al begraven wat hier in dit soort warme landen erg snel gebeurd in verband met de hitte. Zondag, een week later werd hier in Bujumbura een herdenkingsceremonie gehouden en wij hadden beloofd ons gezicht ook even te laten zien. Wij werden door Jean Marie en Cëdric bij de auto afgehaald en Cédric liet me niet meer los, totdat we binnen waren. Nou die ceremonie stelt totaal niets voor. Men zit in een overdekte (het regende zondag ook weer) ruimte elkaar een beetje aan te kijken en men krijgt een flesje drinken. De weduwnaar, zijn moeder, zus en enkele broers van Jean Marie hebben wij gecondoleerd, evenals de moeder/vrouw van Cédric en Jean Marie. Ik had al eens tegen Dick gezegd, volgens mij lijkt Cédric op zijn moeder en ja hoor als twee druppels water. Totdat we een twee jaar jongere broer van Cédric ontmoeten. Die lijkt nog meer op zijn moeder. Erg leuk om te zien. Toen we weggingen werden we uitgezwaaid door de hele familie en uiteraard weer helemaal aan een hand begeleid naar de auto. Later hoorden we van onze chauffeur, dat ze, vooral ten opzichte van hun familie, erg trots waren over het feit, dat wij (vooral de patron Dick) hierbij aanwezig zijn geweest, terwijl we er hooguit een uurtje geweest zijn.
Dit was het weer voor deze keer op naar volgende belevenissen.
Groeten een dikke kus,
Dick & Lily.