Reisverslag 3

Het is lang geleden, maar hier zijn we dan weer.
Door allerlei omstandigheden was het er niet van gekomen aan de website te werken. Maar nu de verhuizing achter de rug is, de spulletjes met medewerking van René en Patricia in elkaar gezet zijn (nogmaals heel hartelijk dank hiervoor!!) de lampen opgehangen, nu nog de schilderijen van Peter de Fijter, zitten we voor 95% aan de kant. Dit weekeinde gaan we gordijnen bestellen en dan nog wat kamerplanten en dan is het helemaal af. Moeiteloos is de verhuizing niet verlopen. We wisten dat drie kisten op 17 februari (Milla’s verjaardag!) ‘s avonds aangekomen waren. Aanvankelijke wilde het verhuisbedrijf in Bujumbura het pas maandag afleveren. Het heeft heel wat woorden en enkele duizenden FrBu gekost, maar uiteindelijk is het dan toch zaterdagmiddag om 15.00 uur afgeleverd. De vervoerder beloofde nog nadrukkelijk dat de rest maandag geleverd zou worden, maar jullie voelen het al, wat er niet kwam ….de verhuizing. Na weer diverse telefoontjes en nog wat FrBU kwam de vracht maandag 22ste om 17.00 uur aan. Allerlei smoesjes komen naar voren: geen mensen, geen kraan om te tillen ja zelfs geen vrachtauto!!! Maar alles staat en we zijn het weer vergeten.
Het weekeinde daarna vonden we dat we weer eens op pad moesten gaan. Want ja, die krokodillen. Waar zijn ze toch???? Uiteindelijk vonden we een bord met verwijzing naar krokodillen. We kregen een gids met verrekijkers en een bewapende bewaker mee om de bush bush in te gaan. Wat we niet zagen …….krokodillen. Wel vijf ruggen van nijlpaarden en schitterende vogels. En dat was het. Dat avontuur heeft misschien een half uur geduurd, maar enfin weer een goed doel financieel gesteund zullen we maar denken. Want men is het toerisme in Burundi aan het stimuleren. Aansluitend zijn we naar een klein dierentuintje gegaan, gelegen aan de rand van Bujumbura en daar waren levende krokodillen. Tot onze stomme verbazing zagen wij dat Diergaarde Blijdorp uit Rotterdam, de dierentuin financieel ondersteunt. Maar of zij ook weten waaraan het geld besteed wordt, weten wij niet, want dat is niet te zien. Een verwaarloosde dierentuin zagen we, waar de verzorgers volgens ons wel goed zijn voor de dieren, die in te kleine kooien zitten. We hebben krokodillen, diverse slangen en twee apen (waarvan er een in een te kleine kooi zat en ondervoed was). Nee, ook daar valt nog veel te doen en uit te leren.
Op personeelsgebied maken we ook van alles mee. Donderdag de 25ste was het Pay-day. Die avond heeft het enorm hard geregend. Bleek dat het huisje van één van de bediendes genaamd Léonidas deels was weggestroomd. Maar de heer des huizes (Léonidas dus) was met één van de andere jongens enkele biertjes gaan drinken en ’s nachts niet thuis gekomen. Vrouw en kinderen alleen achterlatend in die zooi. Dick ging er van uit dat hij wel om een voorschot zou vragen, maar nee dat heeft hij (tot op heden) niet gedaan.
De andere ochtend kwam een andere bediende, Cédric genaamd, Dick vragen of hij terug naar huis mocht, omdat hij ziek was. Volgens Dick zag hij er ook erg beroerd uit. Ik vroeg nog hoe hij dat kon zien. Als wij niet goed zijn, zien we dat aan de huidskleur, maar zij zijn zo donker, dat je dat niet ziet. Maar Dick vond zijn ogen zo raar staan. Later hoorden we van de andere jongens dat hij in het ziekenhuis lag met hele hoge koorts. Enkele dagen later was Cédric door zijn vader met rekeningen van het ziekenhuis naar ons gestuurd, om aan te tonen dat hij toch echt ziek was. De arts had hem aangeraden nog maar enkele dagen thuis te blijven. Afgelopen maandag kwam hij weer gezond en wel met een brede lach met spierwitte tanden werken.
Toen kwam het volgende probleem. Bright (de chauffeur) verontschuldigde zich dat hij heel de week in dezelfde kleren liep. Hij was weggegaan bij de moeder van zijn kind (wonen al 18 jaar samen) en sliep tijdelijk bij een kennis. Hij vroeg om een voorschot, omdat hij een kamer wilde huren en had daar geld voor borg voor nodig. Hij woont nu vlak bij het kantoor waar Dick werkt en dat is vooral ’s avonds als hij Dick ophaalt heel gemakkelijk. Hij kan te voet naar huis en Dick rijdt zelf naar huis.
De huishoudelijke hulp is weg en dat houdt in dat Léonidas en ik dat nu samen doen. Hierdoor is het veel rustiger in huis.
Dan hebben we Célestin nog. Een hard werkende tuinman, waar geen grammetje vet aan zit. Als hij nog maar ziet of hoort dat ik bijvoorbeeld de was op ga hangen, komt hij al aangelopen om het over te nemen. Raar als je dan ziet dat zo’n jonge knul mijn BH ophangt!!!
Ook hebben we nog drie bewakers, die door de ambassade zijn ingehuurd. De man die overdag altijd hier is, heet jammer genoeg Adolf. Hij is een stik lief joch en verdient een andere naam. Maar hij is zich waarschijnlijk van geen kwaad bewust. Bovendien heeft hij die naam ook maar gekregen. ’s Nachts is de bewaking altijd twee man. Een ervan is Eric. Hij studeert informatica en hij studeert ’s nachts. Overdag moet hij ’s morgens en ’s middags naar school en tussendoor slaapt hij. Wij vermoeden ’s nachts ook wel eens hoor. Hoe hou je het anders vol??? De tweede knul kennen we niet goed, want dat wisselt ook nog wel eens.
Dat is dus onze P-zorg !!! We denken en hopen dat we nu een goed team hebben, maar niet te hard roepen, want het is en blijft Afrika en morgen kunnen ze heel anders zijn.
Boodschappen doe ik nu samen met Bright en dat gaat prima. Hij wijst mij er steeds op voorzichtig te zijn, deuren op slot te doen als hij bepaalde boodschappen doet en waar ik wel en niet mee naar toe kan. Want gevaarlijk kan het zijn. Dick zat bijvoorbeeld in de auto te wachten op René, die zijn tickets op ging halen. Twee jongens passeerden en keken in de auto. Dick kreeg een voorgevoel en sloot automatisch alle portieren. Na enkele minuten kwamen ze terug, één van hen links en één van hen rechts. De linker aan Dick z’n kant tikte op het achterraam en wees op de linker achterband en op hetzelfde moment probeerde de andere jongen het rechter portier te openen. De portemonnee van Dick en zijn telefoon lagen in de middenconsole. Nog net geluk dus. Het is hier echt crimineel en veel mensen zijn getraumatiseerd door de oorlog. Dat merk je vooral in het verkeer. Iedereen vindt dat hij als eerste mag en moet. En als het verkeer stil staat, duurt het een hele tijd voordat er iemand in beweging komt. Eén grote chaos.
Afgelopen dinsdag zijn René en Patricia met hondjes (de meisjes) Fancy en Diva naar huis vertrokken. Het vooruitzicht van een baan in Somaliland liep anders dan gehoopt en daarom besloten zij naar Frankrijk terug te gaan. En dat leek wel een “volksverhuizing”!!! Zij waren weggegaan met het idee voor anderhalf á twee jaar weg te blijven. Voor de “meisjes” werd van twee plastic manden op elkaar een reiskooi gemaakt waarin ze samen zaten. Komisch maar ook een beetje zielig om te zien. Ze hebben er zelf waarschijnlijk niet veel van gemerkt, want ze kregen een slaappilletje voordat zij bij ons vetrokken. De andere dag kregen we bericht dat zij om 14.00 uur thuis goed aangekomen waren en dat de “meisjes” de reis ook weer overleefd hadden. De eerste aankoop voor hen wordt goede reiskooien voor de hondjes. Wij leven nu in afwachting van goed bericht voor René, dat hij een leuke baan gaat krijgen op korte termijn en Patricia in de gezondheidszorg in Frankrijk aan de slag kan. Het is wel veel rustiger hier en wij missen de hondjes (behalve hun gekef) ook . En wij niet alleen. Ofschoon het personeel in het begin heel bang van de hondjes was (net als bijna alle Afrikanen), speelden zij er allemaal veel mee. Ook zij missen de hondjes.
Donderdagavond zijn we bij de ambassadeur naar de “klompenbar” geweest. Om de zes weken trakteert zij op een aangeklede borrel tussen 19.00 en 21.00 uur. Daar ontmoet je dan allerlei meest Nederlandse mensen. Wij ontmoetten daar een vrouwtje die gelijk met mij met hetzelfde vliegtuig was aangekomen. En achteraf bekeken heb ik haar in Nairobi bij het overstappen wel zien zitten. Zij had antropologie gestudeerd en doet nu onderzoek bij jongeren in Burundi hoe zij naar de toekomst kijken en wat zij daar aan doen. Een ander net afgestudeerde Nederlands vrouw wil graag in Afrika wonen en werken. Zij is juriste (Masters in Sidney afgestudeerd) en wil zich gaan verdiepen in het gevangenis wereldje hier. Dick heeft vandaag wat contacten voor haar geregeld. Ook Alwin, de militaire projectleider, was aanwezig en hij gaat mij helpen met de ondersteuning van een project. Maar Alwin en zijn Burundese vrouw hebben in het weekeinde een dochtertje gekregen en ik had hem gezegd dat wij pas na de bevalling contact met elkaar zouden opnemen. Door alle spanningen was hij dat vergeten, maar dat doen we wel als alles in rustiger vaarwater zit. Als zijn vrouw en dochtertje weer thuis zijn, gaan we eerst op kraamvisite en maken daarna een afspraak om naar een bepaald weeshuis te gaan. Ook zijn er gisteren contacten gelegd om op Franse les te gaan. Dat wordt op korte termijn ook geregeld. Waar zo’n “klompenbar”( ze staan ook echt op de bar) allemaal niet goed voor is. Ik zag er aanvankelijk erg tegenop om er heen te gaan, maar het was heel gezellig.
Gisteren zijn de buren (Belgen) opeen lunch-borrel geweest. Nee een pientje vóór de lunch!! Hij is adviseur op het gebied van de volksgezondheid hier in Burundi en werkt voor het CTB bij Jos en René welbekend. Blijkt dat hij mede oprichter is geweest 10 jaar geleden van CTB, Staatssecretaris van Volksgezondheid en Minister van Ontwikkelingssamenwerking in het kabinet Deheane (2) in België. Hij had heel veel sympathie voor onze Jan Pronk en vroeg zich af wat hij nu doet. Konden wij niet beantwoorden, want wij weten het echt niet en gaan het opzoeken. Ook is hij oorlogsspecialist op medisch gebied geweest en heeft door heel de wereld in oorlogsgebieden als chirurg gewerkt. Hij heeft me geadviseerd te stoppen met het innemen van Lariam (tegen malaria), omdat wij te lang hier verblijven. Als we op een of andere manier medische hulp nodig hebben, mogen/moeten wij hem roepen en hij zorgt dan voor ons. Kortom een heel interessant persoon, die heel veel heeft meegemaakt. Op Google (Réginald Moreels.be) heb ik e.e.a. over hem gelezen. Een aanrader voor diegenen die daar belangstelling voor hebben.
Volgende keer zal ik jullie vertellen wat ik allemaal doe en hoe ons huis en tuin er uit zien. Eerst gordijnen en planten, maar het lijkt wel veel op Rucphen (zwart/ wit). De planten die hier in de tuin staan, staan bij ons in Nederland in de kamer, dus we zullen vast wel iets vinden.
Tot volgende keer.
Dikke kus, Dick & Lily.