Reisverslag 15

Na een verblijf van een maand in Nederland wordt het hoog tijd weer eens aandacht aan jullie allen te schenken. De reden voor een lang verblijf in Rucphen was mijn gezondheid. Na wat medische klachten (regelmatige duizelingen) en op nadrukkelijk aandringen van Dick, ben ik in Bujumbura naar de dokter gegaan. Die wilde me, na diverse onderzoeken gedaan te hebben, naar Kigali of Nairobi sturen. Dus besloten wij dat ik beter naar Nederland kon gaan. Daar aangekomen heb ik ook weer allerlei onderzoeken gehad en bleek dat ik gewoon kerngezond ben en wat men in Bujumbura ontdekt heeft, waarschijnlijk een geboorteafwijking is. (Heb altijd al gedacht dat ik niet goed in elkaar zat..) De klachten waarvoor ik naar de dokter ben gegaan/gestuurd(!!) zijn niet opgelost en een oorzaak is niet te vinden. “Rustig aandoen!!! Spanningen vermijden!!” De manier waarop ik hier leef, kan volgens mij niet rustiger, maar er gebeuren wel eens dingen in je leven, die meer met je doen dan je zou willen. Dit was voor mij de eerste keer in mijn leven dat ik van top tot teen nagekeken ben en volgens mij zou iedereen dit van tijd tot tijd moeten laten doen. Ik kwam nooit bij de dokter en nu hebben we afgesproken dat ik één keer per jaar naar hem toe ga, ook gezien het feit dat ik veel in Afrika verblijf.
Alvorens ik naar Nederland ging, had ik Célestin (een tuinman) gevraagd wat avocado’s te plukken, omdat ik die mee naar Nederland wilde nemen. Bijgaand enkele foto’s van hem in de boom en Cédric die de vruchten opving samen met Cléo.
Omdat Dick altijd onder de indruk is van de manier waarop men hier steigers bouwt, heeft hij er wat foto’s van gemaakt, zodat jullie er ook van kunnen genieten!! Ook de veiligheidsinspectie zou hier nog heel veel werk hebben zoals jullie zien.
Ook een foto van het koken door en voor het personeel. Deze keer is Cédric aan de beurt, die vlees aan het braden is.
In Nederland een bezoek aan het (nieuwe) oude Mijkenbroek gebracht en dat was heel leuk. Een geweldig mooi modern, ruimtelijk gebouw is het geworden dat mijn smaak wel is. Het was geweldig de collega’s weer te ontmoeten en even een praatje te hebben kunnen maken. Mensen waarschuwen je altijd dat je er niet meer vindt wat je hebt achtergelaten. Misschien is dat zo maar de warmte van de collega’s is niet veranderd en ik geniet er nog steeds van. Bijzonder was het dat Johan nog even thuis langs is geweest, omdat hij vrij was op de dag dat ik in Breda was. Nogmaals dank, Johan. Ik hoop wel dat er af en toe nog flink gelachen kan worden net als voorheen, want het is nu wel erg stil op Mijkenbroek moet ik zeggen!!!
Gezien het koude weer in Nederland, was ik weer blij terug te zijn in Burundi. Bovendien is een maand toch lang zonder Dick, Cléo en “ons huishouden” hier in Buja. Wie het meest blij was met mijn terugkomst hier, Dick of Cléo, weet ik niet. Voor het personeel had ik een kleinigheidje meegenomen en als je dan ziet hoe blij zij reageren, weet je weer waarvoor je zo iets doet.
Na terugkomst in Bujumbura kregen we bericht van Mikon. Hij had een visum en ticket kunnen regelen en zou enkele dagen naar ons komen. Wij waren heel erg blij met dit bericht en ik heb gelijk zijn bedje opgemaakt! Hij was in Kaapstad (Zuid-Afrika) voor het opnemen van een commercial en als de klant alles had goedgekeurd zou hij komen. En jawel, uiteindelijk kregen we het bericht: “ik kom er aan!!” En na een reis van Kaapstad, Johannesburg, Nairobi, Kigali naar Bujumbura in totaal 19 uren onderweg, waren we ziels gelukkig hem te kunnen begroeten samen met Cléo en ik kan jullie zeggen, dat waren gelijk hele “dikke maten”. Cléo zag ons niet meer zitten. ’s Middags wilden we een rondje in de omgeving van Bujumbura maken met Mikon, maar na een half uurtje zat hij van vermoeidheid te slapen in de auto. We zijn vlug naar huis teruggegaan en daar heeft hij enkele uurtjes geslapen, waarna hij weer wat was opgeknapt. Bleek ook dat hij tijdens de opnamedagen iedere ochtend om 05.00 uur op de set was, lange dagen had gemaakt en daardoor ook een grote slaapachterstand had opgelopen. De andere dag zijn we het binnenland ingegaan. Wij merkten wel dat hij al heel wat van de wereld heeft gezien, maar Mikon was toch heel erg onder de indruk van wat hij daar zag. Het feit dat mensen je met open mond volgen en vol bewondering nastaren/kijken, heeft veel indruk op hem gemaakt. De kleurrijke kleding vond hij geweldig (en dat voor een man!) vooral het vele felle rood, geel en oranje in de kleding, soms mooi schoon maar ook vaak heel erg vies. Op weg naar het binnenland zag Mikon een bijzondere reclametekst achterop een vrachtwagen staan. Ja, ieder zijn vak nietwaar. Zien jullie de fout ook op een van bijgaande foto’s? De andere dag hebben we in de omgeving van Ijenda een wandeling gemaakt en op advies van Mikon hebben we de hond losgelaten en dat ging prima. Totdat we een kudde koeien tegenkwamen die beschermd werd door een fel schaap!! Terug aan de lijn dus!! Op weg naar de auto kregen we gezelschap van verschillende locals die terugkwamen van een of andere bijeenkomst. Bang als ze zijn van een hond wilde men toch wel weten of het een slechte hond was. Met handen en voeten uitgelegd dat het een lieve hond is, want mensen die in het binnenland wonen spreken niet veel Frans. Toen ik een “ouder” vrouwtje al lopend wilde fotograferen werd ze boos en liet duidelijk merken dat zij daar niet van gediend was. Alles bij elkaar genomen is Mikon (maar) vier dagen hier geweest, erg kort maar gezien zijn druk bezet programma waren wij er erg blij mee. Bovendien zaten in New York Suzie en Milla op Papa te wachten die al veertien dagen weg was. Terug naar New York was weer een hele onderneming: Bujumbura, Kigali, Nairobi, London, New York met diverse uren wachten op vliegvelden totaal 32 uur reizen.
Afgelopen week ben ik nog in het weeshuis geweest. Nu zijn er drie kleine baby’tjes van ongeveer twee à drie maanden oud. De jongste was zeven dagen oud kort voordat ik begin februari naar Nederland ging. Ik wist dat ik nog kleding had liggen in Nederland voor kleine baby’tjes dus dit kwam erg goed van pas. Men was er weer erg blij mee en het werd gelijk in gebruik genomen, want de kleding die de baby’s aan hadden was veel te groot. Grotere jongens (ongeveer 12 jaar oud) hebben matrassen nodig. Via giften die ik gekregen heb, kan ik ze daar aan helpen, maar eerst moet het eerste project helemaal klaar zijn. Ook hier speelt de Burundese mentaliteit een rol en is de beheerder laks. Hij zou deze week (weer) bellen zodat we kunnen controleren of alles is geleverd zoals was afgesproken met ons en ik kan jullie zeggen, dat is echt nodig. Jullie horen hier later weer meer over.
Met Françoise (onze buurvrouw) en Linda een andere Belgische dame ben ik naar een jongeren centrum geweest waar totaal 3500 jongeren les krijgen, waarvan per dag 1000 personen. Het complex is gelegen bij het “Gard du Nord” in Kamenge, één van de slechtste buurten van Bujumbura. Dit centrum wordt met straffe hand geleid door een Italiaanse pater, die hier al vele jaren woont. Een grote, brede, dikke man met spierwit lang krullend haar. In dit centrum komen samen: Hutu’s, Tutsi’s, katholieken, protestanten, islamieten en alles door elkaar vanaf 16 tot 30 jaar. Zij maken met een docent diverse leer- en sportprogramma’s en men kan bijvoorbeeld vreemde talen leren (keuze uit zeven talen), biologie, wiskunde, informatica, muzieklessen (allerlei instrumenten), theater, onderricht in diverse geloofsoorten etc. De onderlinge sfeer was heel goed en men wil via dit centrum bewerkstelligen dat bijvoorbeeld Hutu’s en Tutsi’s leren samenleven, werken en met elkaar optrekken. Nadat was omgeroepen welke lessen in welke lokalen werden gegeven, was het muisstil in het opvallend goed onderhouden gebouw. Dit soort dingen is goed voor de toekomst van dit chaotische land.
Momenteel is er een heel heftig onweer gaande, zo erg zelfs dat Cléo tegen mijn benen is komen liggen. Een moment om niet te laten merken dat het inderdaad een erg fel gekletter en weerlichten is, want dan zou hij alsnog bang kunnen worden van onweer. Tot nog toe is hij dat niet en slaapt hij er gewoon doorheen, maar nu is hij klaar wakker en liggen zijn oren plat op zijn kop.
Deze week heeft Dick het heel erg druk met allerlei vergaderingen, bijeenkomsten en twee verschillende delegaties die hier zijn met als gevolg ook diverse etentjes!! Daardoor ben ik veel alleen thuis samen met Cléo uiteraard. Maar ook dat hoort er bij.
Dit was het weer voor deze keer. Bijgaande foto’s geven wat meer beeld bij dit verslag.
Heel veel groeten en tot een volgende keer.
Dick, Lily en een poot van Cléo.