REISVERSLAG 12

Na twee weken vol spanning ben ik weer op de lijn. De spanning, deze keer niet in het land, maar hier in ons gezin. Dick voelde zich al een poosje niet goed en na een bezoek aan dokter Jakoub (aanbevolen door de ambassade) zijn er bloedmonsters genomen, die men hier in Buja heeft onderzocht. De dokter was het niet helemaal eens met de uitslag en heeft Dick doorverwezen naar: Zuid-Afrika, Nairobi of Nederland. De keuze was aan de verzekeringsmaatschappij en die zeiden: Nairobi. Een geweldig ziekenhuis, waar Dick uiterst tevreden over is. Met het vliegtuig is hij vrijdag 17-09, naar Nairobi gevlogen en werd daar door een team van Flying Doctors met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar een medisch team hem stond op te wachten. Gelijk werden er allerlei onderzoeken gedaan, maar hij moest toch enkele dagen blijven. Nadat de CT-scan op maandag uitwees dat hij weer naar huis mocht, is hij in de nacht van maandag 20-09 op dinsdag 21-09 naar Bujumbura teruggevlogen. Daar stonden wij allemaal, ook Cléo, hem op te wachten. De definitieve uitslag hebben we gisteravond (29-09) pas ontvangen. Blijkt dat er een poliep vastkleeft aan de darmwand. Sinds vandaag weten we dat het niet kwaadaardig is, maar omdat een poliep kanker wordt, moet de poliep met een stuk van de darm verwijderd worden. Wij hopen dat dit in november tijdens ons verlof in Nederland kan gaan gebeuren. Zoals jullie zullen begrijpen, na een week vol spanning en wachten, een enorme opluchting voor ons.
Tijdens dit alles waren Paul en Ilker hier en dat vonden we heel vervelend. Maar ze hebben me goed opgevangen, net als onze buurman, die oorlogsarts is geweest, en ons (Paul, Ilker en mij) een goede uitleg heeft gegeven over de situatie waarin Dick zich bevindt. Inmiddels zijn Paul en Ilker weer naar huis, maar ondanks dit alles hebben ze hier een bijzondere tijd doorgebracht.
Vrijdag de dag dat Dick naar Nairobi vloog, werd er een “klompenborrel” geschonken door de ambassade omdat er een tijdelijke vervanger als ambassadeur is gekomen tot november a.s. en er andere medewerkers vertrekken. Aanvankelijk had ik er niet veel zin in, maar op aandringen van Dick zijn we er toch heen gegaan. Voor de jongens wel leuk om dit ook eens mee te maken.
Tijdens een trip door het binnenland is er een wereld voor ze open gegaan, want zoals Ilker zei: “Je ziet het wel op tv maar in werkelijkheid beleef je het toch anders”. Toen wij daar waren, vroegen zij zich af: “wie is er nu een bijzonderheid?” Wij naar de inlandse bevolking kijken en zij kijken naar ons hun ogen uit. Het enthousiasme van die arme kinderen was een geweldige ervaring voor hen en we hebben weer volop lollies uitgedeeld, want dat vinden zij geweldig. Zij moeten wel eerst hun angst overwinnen dichtbij blanke mensen te komen.
In het weekeinde dat Dick in het ziekenhuis was, zijn we met Bright (chauffeur) en Cléo naar Rumonge gegaan. Voor Cléo was dit de eerste reis met de auto en ik moet zeggen, hij deed het goed. Daar is hij met Paul voor de eerste keer in het water geweest en na even wennen vond hij het prachtig. Daar kregen we een hele rondleiding door de eigenaar van het in aanbouw zijnde ressort, wat er geweldig uit ziet. Die man was erg enthousiast over het project waar hij mee bezig is, dat helemaal met natuurproducten, zonnepanelen en waterbronnen wordt opgebouwd. Ziet er prima uit en deze familie is goed bezig. Hij was helemaal dol op Cléo en hij en zijn vrouw willen ook zo’n hond hebben. Zijn kaartje heb ik aan de fokster van Cléo gegeven en zij neemt contact met hem op. Je ziet ook via een hond krijg je contacten.
Een bezoek aan het weeshuis mocht uiteraard niet ontbreken en beide bevestigden dat het geld heel goed besteed is. De kindjes kennen ons al goed en klampen zich gelijk aan je vast. Geweldig om te zien hoe ook de jongens met hen omgingen. Ook zij hadden spulletjes voor hen meegenomen die de directrice graag in ontvangst heeft genomen. Besproken werd de verbouw van een op het terrein staand gebouwtje dat het weeshuis wil exploiteren in de hoop daar ook weer wat geld te gaan verdienen, zodat zij niet altijd afhankelijk zijn van giften. Goed idee. Later kom ik hier uitgebreider op terug, want ik heb jullie hulp hierbij weer nodig, dat snappen jullie wel. De eerste gift hiervoor hebben Ilker en zijn ouders al gedaan. Nogmaals hartelijk dank Ilker en ouders.
Toen Dick weer terug was, zijn we twee dagen naar Kigali in Rwanda geweest. Een stad waar hij veertien jaar geleden voor de VN gewerkt heeft en die ik zelf toen ook heb bezocht. We wisten niet wat we zagen en kende het nauwelijks terug. In tien jaar tijd heeft deze plaats een totale metamorfose ondergaan en niet alleen de stad het begon al met de weg er naar toe. Goed onderhouden wegen en men houdt zich daar beter aan de verkeersregels dan hier. Het is een westerse stad geworden met moderne gebouwen en goede infrastructuur. Ja daar kan het dus wel. We hebben enkele herdenkingsplaatsen van de genocide bezocht en ook dit maakte veel indruk op Paul en Ilker. We hebben een herdenkingsplaats bezocht ter nagedachtenis van 4000 genocide slachtoffers, wat Dick en ik nog kende van de tijd dat er duizenden houten kruizen stonden. Nu gaat men er ook een gedenkplaats maken van 1 miljoen stenen, het aantal slachtoffers van Rwanda tijdens de genocide. We hebben in hotel Des Mille Collines overnacht, voor Ilker een hele bijzondere belevenis, omdat hij de film “Hotel Rwanda” had gezien, die opgenomen is in dit hotel. Paul heeft Michelle gelijk gevraagd deze film te bestellen, zodat hij hem bij thuiskomst alsnog kan bekijken. Op bijgaande foto’s zijn de stoffelijke restanten en bebloede kleding en andere spulletjes van de slachtoffers te zien. Ook hier was het verschil weer groot met veertien jaar geleden. Toen lagen de restanten van de slachtoffers opgestapeld in een soort schuur; nu had men er meer structuur in gebracht en wordt het allemaal netjes geëtaleerd, beheerd en geregistreerd. Men is van mening dat de genocide niet vergeten mag worden, maar wel vergeven. Heel indrukwekkend allemaal.
Ook het uitgaansleven hebben ze, onder toezicht van Bright, leren kennen en Ilker wist niet dat dit hier ook bestond. Hij kwam dan ook pas om 06.45 uur thuis en had genoten. Alleen vond hij het jammer dat de vele mooie meisjes bijna allemaal hoertjes waren!!! Paul was al rond 24.00 uur terug, want die had een afspraakje met Michelle in Nederland.
De dag voor vertrek hebben we met Astrid, een Nederlandse vrouw die ik van de sport ken en we tijdens de klompenborrel ontmoetten, een bezoek gebracht aan een straatarm quartier in Bujumbura, volgens haar de armste buurt van Bujumbura. De meeste mensen hebben geen werk en als ze een dag werken, wordt het geld meestal verkeerd uitgegeven aan drugs en alcohol, zodat de vrouwen niets hebben om eten te kopen. Vele van hen worden bovendien vaak misbruikt en er liepen dan ook veel jonge kinderen rond. Een vieze vuile bende laten ze achter, maar de foto’s spreken ook hier weer voor zich.
‘s Middags moesten er nog presentjes voor thuis gekocht worden, maar ook dat is gelukt, want we hadden voorwerk gedaan. Natuurlijk heb ik wel wat vergeten, want aan de foto’s te zien die zij achtergelaten hebben, zijn ze ook nog enkele dagen op stap geweest met Bright toen Dick moest werken.
Moe maar voldaan en een levenservaring rijker zijn ze zaterdag jl. vertrokken en na een lange reis van 27 uren zijn ze weer veilig thuis aangekomen. Het is hier nu weer wel rustig in huis en wij kijken weer uit naar de volgende bezoekers die volgende week zondag hier aankomen. Ada, Ad en Wim jullie zijn van harte welkom.
Zondag 26-09 hadden we een “hondenparty”!!! Het moet niet gekker worden. De moeder van Cléo zijn zusje en een vriendje zijn komen spelen in de tuin en met hun baasjes (waaronder een Nederlandse vrouw) hebben we een borreltje gedronken en hondenervaringen uitgewisseld. Natuurlijk ontbrak een gesprek over het werken in Burundi ook niet. Kortom een gezellige middag.
Donderdag, (30-09) zielig nieuws te melden. Bright was klaar om Dick vroeg naar het Ministerie te brengen en wist niet dat Cléo onder de auto lag. Jullie raden het al….. hij reed over Cléo heen. Wij met spoed naar een dierenarts en zij constateerde dat zijn linker achterpoot is gebroken. Helaas was zij niet in het bezit van röntgenapparatuur dus ging het op gevoel. Hij zit nu in de gips en voelt zich erg zielig. Het is ook zielig, want hij wil wel lopen (piepie en/of poepie) maar dat doet erg pijn. Hij kijkt heel zielig, maar alle aandacht van de anderen vindt hij volgens mij wel prachtig. Bright voelt zich erg schuldig en is geen moment van hem vandaan geweest. Hij stelde voor ‘s nachts bij Cléo te slapen. Aanvankelijk wilden wij dit niet, maar bij nader inzien hebben we hem toch toestemming gegeven hier te blijven voor zijn gemoedsrust. ‘s Middags hebben we hem vrij gegeven (hij was jarig) en Dick heeft hem na het werk weer ophalen, zodat hij bij ons kon eten en samen met ons Cléo een dag mag verwennen. Wij hopen dat Cléo vrijdag aan het gips gewend zal zijn en een beetje kan lopen om zijn behoefte buiten te doen, want we waren op de goede weg wat dat betreft. Vrijdagochtend deed hij na een dag al zijn behoefte (wel in de kamer) en daar waren we allen heel blij om. We waren nl bang dat zijn ingewanden geraakt waren, maar nu blijkt dat alles toch goed functioneert.
Jullie zijn weer op de hoogte van ons leven hier. Een spannende tijd wat Dick betreft en met Cléo zal het ook weer wel goed komen.
Tot de volgende keer weer. Groetjes en een dikke kus van ons.
Dick, Lily & Cléo.